De Nederlandse handbalsters hebben net geen podiumplaats behaald op het wereldkampioenschap in eigen land. In een ware thriller om het brons verloren ze zondagmiddag in de verlenging nipt van Frankrijk, waarmee ze het toernooi afsloten zonder medaille. Tegelijk markeerde deze wedstrijd het afscheid van twee iconische speelsters: Estavana Polman en Lois Abbingh.
Het duel om de derde plaats in Ahoy begon gelijkopgaand. Nederland en Spanje vochten vanaf het eerste fluitsignaal om elke bal, met veel inzet en hoge intensiteit aan beide kanten. Oranje nam halverwege de eerste helft de leiding dankzij een sterke fase in de aanval, waarin vooral de ervaren Polman haar stempel drukte. Frankrijk bleef echter knokken, en bij de rust stonden de Franse dames een doelpunt voor.
Na de pauze bleef de wedstrijd spannend. Nederland leek enkele malen op weg naar een kleine voorsprong, maar fouten in de afronding en een ijzersterke keepster bij Frankrijk zorgden ervoor dat de wedstrijd voortdurend op en neer golfde. Abbingh liet, zoals in het gehele toernooi, zien waarom zij tot de top van het internationale handbal behoort. Haar afstandsschoten en loopacties brachten Oranje keer op keer gevaarlijk dicht bij de Franse verdediging. Na zestig minuten stond het 26-26 waardoor een verlenging moest beslissen wie met het brons naar huis zou gaan. De Franse speelsters waarin hierin met 7-5 te sterk en verdienden zo een derde plaats bij dit WK handbal.
Voor Nederland zat er geen medaille in het toernooi, maar de prestatie blijft indrukwekkend. Het team liet zien dat het op wereldniveau strijdlustig en tactisch sterk kan presteren, zelfs tegen teams met misschien net iets meer ervaring in de knelpunten van de finale. Bondscoach Henrik Signell prees na afloop vooral de inzet en het doorzettingsvermogen van zijn speelsters.
Toch stond deze wedstrijd vooral in het teken van afscheid. Estavana Polman en Lois Abbingh, twee van de meest geliefde en gerespecteerde speelsters binnen de Nederlandse handbalgeschiedenis, namen onder luid applaus afscheid van het nationale team. Polman werd geprezen om haar leiderschap, inzicht en onvermoeibare inzet, terwijl Abbingh’s kracht en doelgerichtheid door fans en teamgenoten werden geroemd.
Beide speelsters lieten weten trots te zijn op wat ze met Oranje hebben bereikt en dankbaar voor de steun van het thuispubliek gedurende het toernooi. Hun carrière — rijk aan hoogtepunten en wedstrijden om nooit te vergeten — krijgt nu een waardig slotstuk, ook al bleef de bronzen medaille uit.
Voor het Nederlands handbal betekent dit een moment van reflectie en overgang. Terwijl Polman en Abbingh hun handbalschoenen aan de wilgen hangen, biedt de rest van de selectie aanknopingspunten voor een nieuwe generatie die hun nalatenschap verder kan dragen. Het WK mag dan zonder medaille zijn geëindigd, de sportieve strijd en het emotionele afscheid zullen lang herinnerd worden.
